بلاکچین معمولاً با رمزارز شناخته می‌شود، اما ویژگی اصلی آن ایجاد دفترکلی است که رکوردهای ثبت‌شده در آن به‌سادگی قابل تغییر نیستند. در رایانش ابری، این قابلیت می‌تواند برای ثبت تصمیم‌های مهم، اثبات انجام عملیات و ممیزی بین چند سازمان استفاده شود.

مسئله اعتماد در ابر

کاربر سرویس ابری معمولاً به گزارش ارائه‌دهنده درباره مصرف منابع، زمان اجرا و صورتحساب اعتماد می‌کند. در محیط‌های چندارائه‌دهنده یا کنسرسیومی، اختلاف بر سر مالکیت داده، هزینه یا ترتیب عملیات ممکن است رخ دهد. ثبت رویدادهای کلیدی در دفترکل مشترک می‌تواند یک منبع قابل بررسی ایجاد کند.

قرارداد هوشمند

قرارداد هوشمند برنامه‌ای است که قواعد توافق را اجرا می‌کند. برای نمونه می‌توان شرایط تخصیص ماشین مجازی، محاسبه هزینه، اعمال جریمه نقض SLA یا آزادسازی پرداخت پس از تکمیل وظیفه را در قرارداد تعریف کرد. اجرای خودکار قواعد، وابستگی به فرایند دستی را کاهش می‌دهد.

بلاکچین چه چیزی را حل نمی‌کند؟

بلاکچین امنیت همه اجزای ابر را تضمین نمی‌کند. اگر داده نادرست وارد زنجیره شود، دفترکل فقط همان داده نادرست را تغییرناپذیر می‌کند. آسیب‌پذیری قرارداد هوشمند، سرقت کلید خصوصی و افشای داده نیز همچنان ممکن است. بنابراین کنترل دسترسی، رمزنگاری، مدیریت کلید، پایش و آزمون امنیتی ضروری‌اند.

شبکه عمومی یا خصوصی؟

برای بسیاری از کاربردهای سازمانی، شبکه مجوزدار مناسب‌تر است. اعضا شناخته‌شده‌اند، سیاست اجماع قابل کنترل است و داده حساس در اختیار عموم قرار نمی‌گیرد. شبکه عمومی شفافیت بیشتری دارد، اما هزینه، تأخیر و ملاحظات محرمانگی آن می‌تواند محدودکننده باشد.

هزینه و سربار

ثبت هر عملیات جزئی روی زنجیره منطقی نیست. بهتر است فقط هش، شناسه تراکنش، نتیجه تخصیص یا رویدادهای حساس ذخیره شوند و داده حجیم در پایگاه داده یا ذخیره‌ساز اصلی باقی بماند. این معماری ترکیبی سربار را کنترل می‌کند.

جمع‌بندی

بلاکچین زمانی ارزشمند است که چند طرف مستقل به سابقه مشترک و قابل ممیزی نیاز داشته باشند. برای سامانه‌ای که یک مالک و یک پایگاه داده قابل اعتماد دارد، استفاده از بلاکچین ممکن است پیچیدگی غیرضروری ایجاد کند. تصمیم درست باید بر اساس مدل اعتماد و نیاز واقعی کسب‌وکار گرفته شود.